BİZ ONUN ADINA ANNE DİYORUZ

Çocuklar

Hani hayallerin vardı; bizlerle paylaştığın pamuk şekeri tadında… Hep mutluluğu, güzelliği hayal ettiğin o anlar, o akşamlar, o günler… Sen öğretmiştin bize zorluklara göğüs germeyi, hayatla mücadele etmeyi. Sen öğretmiştin iyiyi, kötüyü. Sen öğretmiştin doğruyu yanlışı. Sen öğretmiştin sevgiyi, merhameti, insanlığı… Sen bizim ilk öğretmenimiz, sen bizim ilk dersimizdin.


Sen hiç yorulmaz, sen hiç usanmaz, sen hiç bıkmaz mıydın? Senin ne gecen vardı ne gündüzün… Birimiz ağlasak birimize koşar. Birimiz acıksak birimize yemek yetiştirir. Birimiz düşsek birimizi kaldırmaya koşardın. Biz sana yeri geldi Aşçı dedik. Yeri geldi Doktor dedik. Yeri geldi Hızır dedik. Biz sen ne olursan ol, sana hep ANNE dedik.

Bize o güzel hikâyelerinden anlatırdın her gece bıkmadan, usanmadan, sıkılmadan. Sonra başlardın bizlerin kocaman çocuklar olup, okula gideceğimiz o günleri hayal ederdin. Sonra devam eder, üniversiteyi bitireceğimiz o günlere kadar gelirdin. Yine devam ederdin, askere gideceğimiz o günleri düşünürdün. Sonra bizi iş güç sahibi yapar, çoluk çocuğa katardın. Torunlarını seveceğin, gelinlerinle damadınla geçireceğin günlerin hayali ile devam eder giderdin.

Bak oldu mu şimdi?

Bizler senin hayallerine çok yakınız. Ama sen bir anda çekip gittin aramızdan. Hem de bir daha dönmemek üzere. Birlikte kurmuştuk hayalleri, birlikte yaşayacaktık pamuk şekeri tadında hayatı… Sen yine devam edecektin, bizim Öğretmenimiz, Doktorumuz, Aşçımız…  Olmaya. Böyle mi anlaşmıştık, böyle mi konuşmuştuk seninle biz…

Hiç düşünmemiştik beyaz mermerli bir evinin olacağını. Şimdi sen o soğuk mermer evinde, bizler burada rahat evlerimizde. Oldu mu böyle ayrı gayrı? Hani hep birlikteydik. Hani hep birlikte gerçekleştirecektik hayallerimizi… Biz seni hep böyle soğuk beyaz mermerler de mi hatırlayacağız. Biz seni hep soğuk mermer evinde mi ziyaret edeceğiz.

Bak, yakıştı mı sana bir işi yarım bırakmak?

Sen kimi zaman çok uzak diyarlardasın. Kimi zaman bir nefes kadar yakın. Bazense bir rüyaymış gibi geliyor, yaşanan onca şey. Geceleri kulaklarımızda çınlıyor hikâyelerin, hayallerin… Biliyor musun herkes zamanla alışırsınız diyor. Ama bu sözlerin hepsi koca bir yalan. Alışmak ne mümkün, unutmak ne mümkün… Biliyor musun? Sen bize her şeyi öğretirken sevdiklerimizi unutmayı, sevdiklerimizden ayrı kalmayı öğretmemişsin.

Sen bizim ilk Öğretmenimiz,

Sen bizim ilk Doktorumuz,

Sen bizim ilk Aşçımız,

Sen bizim ilk Arkadaşımız,

Sen bizim ilk Sırdaşımız,


Sen bizim hep ilklerimizsin.

Çünkü sen bizim En Kıymetlimiz En Değerlimizsin ANNE…


Konu ile alakalı yazılmış olan ANNECİĞİM ve YİNE SEN YOKSUN şiirlerimi de okuyabilirsiniz.




Doktor Hayat / Biz Onun Adına Anne Diyoruz
Post A Comment
  • Blogger Comment using Blogger
  • Facebook Comment using Facebook
  • Disqus Comment using Disqus

14 yorum :

  1. Çok duygusal bir yaziydi okurken gözlerim doldu.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sayın D. Soygul

      Kıymetli yorumunuz ve ilginiz için teşekkür ediyorum.

      Sevgi, saygı ve hürmetlerimle

      Sil
  2. kıymetini yanı başımızdayken bilemediğimiz varlık

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sayın Kurall Kurall

      Kıymetli yorumunuz ve ilginiz için teşekkür ediyorum.

      Sevgi, saygı ve hürmetlerimle

      Sil
  3. Yanıtlar
    1. Sayın Anne Güncesi

      Kıymetli yorumunuz ve ilginiz için teşekkür ediyorum.

      Sevgi, saygı ve hürmetlerimle

      Sil
  4. Bu duyguyu bize yaşattığın için teşekkür ederim :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sayın Ferhat Bey

      Kıymetli yorumunuz ve konuya olan ilginiz dolayısıyla teşekkür ediyorum.

      Saygılarımla

      Sil
  5. Anneler günü kutlu olsun. Onların hakkını ödeyemeyiz.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sayın Mustafa Bedir

      Kıymetli yorumunuz ve konuya olan ilginiz dolayısıyla teşekkür ediyorum.

      Saygılarımla

      Sil
  6. Annelerimiz.. Kıymetini sonradan anladığımız ilk öğretmen,ilk doktor,ilk arkadaşımız.. Kaleminize sağlık..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Sayın Şirin Kanatlar

      Kıymetli yorumunuz ve konuya olan ilginiz dolayısıyla teşekkür ediyorum.

      Saygılarımla

      Sil
  7. Yazınızın üzerinden çok geçti ama yine döndüm, okudum. Bu boğaza takılan, acıtan şey çok fena. Anne ve çocuk söz konusu oldu mu çok canı yanıyor insanın. Hiç büyümemiş gibi hissetmek de cabası, ama hayatın içinde sarıp sarmalanıyor insanın yüreği. Yeni umutlar, farklı sevgiler büyüyor insanın içinde ama o boğazındaki düğüm de geçmiyor tabi. Nur olsunlar.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Merhaba Begonvil Sokağı

      Evet yazım çok eski bir yazı ama acısı o gün ki kadar taze. Bir çocuğun gençliğinin baharını annesiz geçirmesi inanın unutulmuyor. insanın yaşı ilerlese de yeni umutlar farklı sevgiler görse de annenin yerine bir türlü koyamıyor. Değerli yorumunuz ve konuya olan ilginiz dolayısıyla teşekkürlerimi iletiyorum.

      Saygılarımla

      Sil